گیسوی یار (ایــــــــلام)

برای تو ...

gissooyeyar — Sat, 28 Nov 2009 05:32:13 GMT

برای تو که نهایت قلب منی:

به نام تو می رسم عشق آغاز می شود.
به نام تو می رسم شوق گریه می کند .
به نام تو می رسم لحظه ترا نه می شود .
به نام تو می رسم غزل عاشقا نه می گردد.
به نام تو می رسم بارانی می شوم.
شاعری بارانی احساس .
شاعری بارانی پرواز .
شاعری برای تو .
برای این همه تقدسی که از تو بر دلم می وزد .
برای این همه معنویتی که وجودم را سرشار می کند .
برا ی این همه سبزی که خدا گونه ام کرده است .
به نام تو می رسم شعله میکشم .
به نام تو می رسم گریه می کنم .
به نام تو می رسم لبخند بها نه می شود برای بودنم .
شعر لذتی برای دوباره ماندنم.
به نام تو می رسم عشق بر من می بارد .
تو کیستی این همه خوب؟
تو کیستی این همه محض؟
تو کیستی این همه مست؟
تو کیستی مستی مست؟
تو کیستی هستی هست؟
تو کیستی این همه شراب؟
تو کیستی این همه ساقی؟
تو کیستی این همه معنا؟
تو را غزلواره نام نمی نهم که تو غزل غزل معرفتی.
تور ا شعر نمی خوانم که تو بغل بغل عطوفتی .
تو را مهر نمیگویم که دریا دریا محبتی.
تور ا به خودت ماننده میکنم که شبیه هیچکس نیستی جز خودت .
ای شبیه تمام خوبی.
ای مثل خود عشق.
ای نهایت صبح.
ای زلال سحر.
ای مهابت روز.
ای سعادت نمناک بهار.
ای فرصت دوباره شکفتن .
ای حماسه ی دوباره سرودن
ای جاودا نه ی دوباره نوشتن .
با من بمان
که حضور تو تمام مرا نیاز است .
که حضورر تو قبله گاه نماز من است.
که حضور تو ستایش تمام عصمت اعصار زمین است.
که حضور تو نهایت ناتمام این شاعر بارانی ترین است .
بمان که در کنار تو خدا را بهتر می فهمم و عشق را زیبا تر بها نه می کنم و دلم را عاشقا نه تر در آغوش غزل جای می دهم که تو بهترین بها نه برای شکفتنی.
با من بمان ای رستاخیزخوب خدا در وجود من.

گلایه

gissooyeyar — Mon, 23 Nov 2009 07:55:35 GMT

ای همیشه با من و تمام لحظه های من .

امروز می خواهم از زمین و زمان گلایه کنم . از کسانی که این همه سعادت خوب را کنار خود نمی بینند و چشم بر این حقیقت مسلم عشق می بندند . امروز می خواهم از آینه ها گلایه کنم که چگونه زلال تو را نفهمیدند . که چگونه در انتشار چشمهای تو عاجزا نه ماندند . که چگونه حقیقت روح مسیحایی تو را باور نکردند . مگر آینه ها جز برای انتشار زیبایی آفریده شده اند ؟پس چرا زیبایی ملکوتی روح تور ا در ماندند و در تکثیر قلب مهربانت برای تمام بشریت ناتوان تر از همیشه دست بر زانوی بی هویت خویش زدند ؟ از آینه ها گلایه دارم که چرا واقعیت تو را درک نکردند و ندانستند که تو آسمانی در زمین که تو دریایی در ساحل عشق که تو آفتابی در صداقت روز .

از بهار گلایه دارم که چرا سبزی دستان تور ا به انسانها نگفت و در بیان این همه آفرینش خوب درنگ ورزید؟بهار می توانست بهتر از اینها باشد اگر دستهای مهربان تور ا باور می کرد و می دانست که توسبزترین آیه ی عشقی .که تو تکامل خوبی . که تو نهایت رسیدن فصلی شکوفا ترین هستی . بهار می توانست بهار باشد اگر تو را به بشریت پاییزی قرن می فهماند و به آنها می گفت که تو پنجمین و کاملترین فصل آفرینش در کتاب بودنی.

از شعر گلایه دارم که هر چه بیشتر می سرایمت کمتر به وصف تو می رسم . در رویای نا تمام تو واما نده ترینم که تو بی مثال ترین حس سرودنی . چیزی مثل بودن و نبودن . مثل اتفاق افتادن و نیفتادن . مثل رسیدن و نرسیدن . نمی دانم نمی دانم چرا هر بار که حس تو در روح من می وزد شاعرترین می شوم اما وقتی جاری میگردم باز هم نمی توانم بگویم که تو خداوندترین خدای غزل زیبا ترین معنای تغزل و آسما نی ترین واژه ی خوبی. نمی دانم چرا آنقدر در برابر تو هیچم که جز دوستت دارم نمی توانم در برابر این همه شکیب در برابر این همه ناز در برابر این همه ترا نه بر زبان جاری کنم . از شعر گلایه دارم که چرا نمی تواند تور ا آنگونه که شایسته ی توست بسراید . بخواند . ودر آینه ی زلال خویش به معنا رسد .

از آفتاب گلایه دارم که هر صبح در پی اتفاق تو از آنسوی زمان سر می کشد و تا آسمانها بدنبال تو می رود . مگر نمی داند که تو آفتابی ترین ساحل صبحی پس چرا پرده از رخ بر میگیرد و در به در بدنبال معرفت دوباره ی توکوچه پس کوچه های ترا نه را در می نوردد هر چند که ناتوان تر از آن است که بتواند آفتاب کمال تو را به تفسیر رسد .

از ثانیه ها گلایه دارم .

از دقایق انتظار.

از حوصله ی این زمین اندک.

از همه و همه همه چیز گلایه دارم که چرا این همه سعادت خوشبخت این همه ترا نه ی طناز این همه بها نه ی خوب را نادیده گرفته اند از ..................

اما نه.......................

باید هم که آینه ها آینه دار عشق و سلسله جنبان معرفت و کمال را نفهمند .

مگر می توان بحر را در کوزه ریخت ؟

مگر می توان آسمان را در زمین معنا کرد؟

مگر می توان بهاری ترین سمت غزل را با بهار بی بها ناچیز طبیعت به ترا نه نشست ؟

مگر می توان شاعرا نه ترین شعر عشق را با این چنین شعرهای بی تکلف و ساده به اعتبار رسید ؟

مگر می توان آفتابی ترین حقیقت بودن را با آفتاب حقیر آسما نها به تعبیر نشست ؟

مگر می توان لحظه ساز تمام خواهشهای پاک و فاخته را با این خواهشهای زمینی و پست به تعامل رسید ؟

نه..........

هرگز آینه نمی تواند تو را باور کند.

تو کجا و این آینه های زنگار گرفته ی متروک کجا؟

تو کجا و سبزی تصنع این بهاران همیشه ی تکرار کجا؟

تو کجا و این اشعار نسنجیده ی هیچ در هیچ کجا؟

تو کجا و آفتاب سرخورده ی پاییزی این بشریت وامانده در هزار توی انسانیت کجا؟

تور ا آنگونه که هستی باید آفریدگار عشق و محبت خالق مهربان مهربانی و آینه دار ترین آیینه دار صبح به تفسیر نشیند که تو شایسته ی خدایی کردن بر این قلب تنها ترین منی .

و من که شاعر بارانی ترین توام و من که بارانی ترین عابر لحظه های توام برای تو که بها نه ی قشنگ همه ی بها نه هایی جز تکرار و تکرار و تکرار ره آورد دیگری ندارم .

پس سر خجلت در پیش و دو دست ادب بر سینه می نهم و با تمام احساسم که خودت می دانی از پاکترین سمت روحم جاریست برای تو که همسفر لحظه لحظه ی قلب منی و مالک بی تکلف این روح دچار مبتلا تر از همیشه با کسب اجازه از نگاه آسما نی ترینت می سرایم :

من همانم که به چشمان تو عادت دارم

با تو و عشق و غزل طرح رفاقت دارم

من همانم که به هنگام گل افشانی تو

با تب آینه ها میل رقابت دارم

در شب شرجی چشمان تو هنگام سحر

سر سجاده ی دل شوق عبادت دارم

من همان شاعر بارانی چشمان توام

که به آن خلوت روحانی ارادت دارم

من در این موسم بی برگی پاییز و درخت

فقط از چشم تو امید حمایت دارم

تو همانی که به من فرصت بودن دادی

من همانم که به چشمان تو عادت دارم

سبز ترین بهار غزل های من

gissooyeyar — Thu, 19 Nov 2009 05:10:26 GMT

تقدیم به تو که سبزترین بهار غزلهای منی :

پاییزدر کوچه ها می وزد و برگها از شاخه های همیشه وداع میکنند اما در اتاق آبی ما از مسیحای نفسهای تو بانو بهارانی بر پاست از عشق از نور از طراوت حضور .

پاییز در کوچه های جاری عریانی را فریاد می زند اما در خلوت عاشقا نه ی ما روح عریانمان به میهمانی دلهای مشتاق می رود .

پاییز همین نزدیکی است پشت همین دریچه های تا هیچ پشت همین ابهام زرد گونه ی تقویم پشت همین لحظه های تا ابد دچار مرور.

اما در اتاق آبی ما از فراخوان چشم تو اتفاق سبز غزل بر پاست و من و تو در تفاهمی این چنین ناب شاعرا نه تداوم خوبیم و عاشقا نه ادامه ی زلال و دستهای تو آغاز سبزی است برای جوا نه زدن و لبهای من شروع خوبی برای تکرار دوستت دارم و اگر پاییز فروردین نگاه تو را به اردیبهشتی ترین سمت چشمانت پیوند میزد و در خردادی ترین حضور دستانت عشق را به باور می رسید هرگز به مهر اجازه ی آغاز و به آبان اذن شروع و به آذر فرصت اعجاز ی چنین زرد را نمی داد .

درکوچه هایی چنین نزدیک معجزه ای زرد گونه بر پاست اما در اتاق آبی ما دستهای توبهار را جاری است و روح بزرگ تو اردیبهشت را صدا می زند و هرم نفسهای تو ظهر نشاط خرداد را یاد آور می شود .

ای بها نه ی بهار!

ای بهار را بها نه !

با تو هرگز پاییز برگی ماندگار در تقویم نیست که تو ماندگار ترین بهار دفتر شعر منی .

پاییز همین نزدیک دور است وقتی تو این هم دور نزدیکی با دلم.

خاتون غزلهای ناب فروردینی من!

بانوی تکامل اردیبهشتی عشق!

یاسمن پوش ترین لحظه ی خردادی صبح!

با تو اما پاییز

عین یک واژه ی زرد

در ته دفتر من می ماند .

چون تو آغاز بهاری و سر آغاز غزل .

چون تو سرشار ترین حادثه ی سبزی

و من

شاعر لحظه ی روحانی چشمان توام.

****

یک جرعه لبخند تو را نوشیدم و دریا شدم

آیینه می تابید و من در جذبه ات زیبا شدم

شمس تو می بارید و دل چله نشین چشم تو

بلخ من !و قونیه ام! من با تو مولانا شدم

همچون ایازم من ولی در ساحل دستان عشق

از دولت چشمان تو محمود بی پروا شدم

بودای چشم تو منم ای نیروانای غزل!

سیمرغ سی مرغ توام در قاف تو معنا شدم

من شیخ صنعانی و تو ترساترین بانوی صبح

گم بوده ام عمری ولی در روم تو پیدا شدم

در این کویرستان بد عین عطش بودم ولی

یک جرعه لبخند تو را نوشیدم و دریا شدم

****

مثل یک حادثه ای

این چنین نرم و زلال

بر تن ایینه ام میباری

تا غزل

وقت عشقبازی من باشد و تو

و تماشا دارد

شب نیلوفری ما با هم

وقتی از نام تو جان میگیرد

واژه ها

ثانیه ها

عشق

هوا

تن تبدار من از هرم مسیحایی تو

فصل خوب همه ی پنجره هایی بانو!

چون فقط چشم تو کافی است که صبح

از لب شرجی این پنجره ها جان گیرد

و بریزد به تن خسته ی شب

آه!

از این همه اعجاز که تو داری

من

اینهمه عاجزم از وصف گل افشانی تو .

****

مثل یک دریچه باز کن مرا

تا که در هوای تو رها شوم

وسعتم بده در اسمان خود

تا از این زمین بد رها شوم

لمس کن تمام هستی مرا

بوی دستهای تو رسیدنی است

مستی مرا بیا دوباره کن

میوه ی نگاه تو چشیدنی است

شانه های من غرور زندگی

دستهای تو ادامه ی بهار

پل بزن مرا به ساحل غزل

شاعرانه بر دقایقم ببار

تکیه گاه روح خسته ام تویی

سایه بان مهربان تو منم

مثل یک کویر تلخ بی عبور

بیقرار اسمان تو منم

ای بهانه ی قشنگ ایینه

قلب عاشق مرا مرور کن

کوچه باغی از ترانه میشوم

عاشقانه از دلم عبور کن

می نویسم..

gissooyeyar — Tue, 17 Nov 2009 05:43:18 GMT

مي نويسم چنان زيبايي
كه صخره ها سر راهت آب مي شوند
تا با تو راهي دريا شوند
كرجي ها به صخره پناه مي برند تا پيشت بمانند و به بستر دريا نيفتند
مي نويسم چنان زيبايي
كه تمامي آب ها دهانه ي دريا جمع مي شوند تا ورود تو را ببينند
اي رود!
انگشتت را به من ده
به ساحل شعرهاي من قدم نه
نمي توانم از تو چنان بگويم كه دفتر اشعارم تر شود
انگشتت را به من ده
بر پله هاي دفتر من قدم نه
مي خواهم گل هايي در شعرم برويد
كه كرك ملتهبش را
زير سرانگشتانم حس كنم

آری

بيا عاشقم كن
به يك جرعه لبخند
كه تو مي تواني
اگر كه بخواهي
به باراني يگ نگاه دل انگيز
به رويايي گفتن دوستت دارمي از ته دل
به سرخي دزديدن بوسه اي از لب من.
بيا عاشقم كن
چه درگيري خوبي حاصل شود
از نگاه تو با اين دل من.
هنوزم دچار تو هستند
غزل
آينه
شعر
و
باران.
بيا عاشقم كن
تو با چشمهايي كه روياي خيس تماشاست.

سارا

gissooyeyar — Fri, 13 Nov 2009 07:27:18 GMT

سارا سلام !

سارا هوای حوصله ابری است ...

چشمی از عشق ببخشایم تا رو به آفتاب بشوید

دلتنگی مرا

سارا!

هنوز عشق

در حول و حوش چشم تو می چرخد

از من مگیر چشم!

دست مرا بگیر و کوچه های محبت را با من بگرد!

یادم بده چگونه بخوانم تا عشق در تمامی دلها معنا شود

یادم بده چگونه نگاهت کنم که طری بالایت درتندباد عشق نلرزد

سارا!

آنگونه عاشقم که حرمت مجنون را احساس میکنم

آنگونه عاشقم که نیستان را یکجا هوای زمزمه دارم

آنگونه عاشقم که هر نفسم شعر است

سارا!

چشــــم تو شعر

چشـــــم تو شاعر است

من دزد شعرهای چشم تو هستم

سارا!

کنار حوصله ام بنشین

بنشین مرا به شط غزل بنشان

بنشان مرا به منظره عشق

بنشان مرا به منظره باران

بنشان مرا به منظره رویش

من سبز میشوم

سارا!

ستاره های کلامت را در لحظه های ساکت عاشق بر من ببار

بر من ببار تا که برویم بهاروار

چشم از تو بود و عشق

بچــــــرخانم بر حول این مدار

سارا!

تمام حرف دلم این است

من عشق را به نام تو آغاز کردم

در هر کجای عشق که هستی

آغاز کن مرا

زیباترین بهانه غزل

gissooyeyar — Sun, 08 Nov 2009 05:52:08 GMT

براي زيبا ترين بها نه ي غزل شادی :

از كوچه ي سنجاقكها كه رسيدي دلم را به لبخند آيينه عادت دادي و مرا را در عبور از قله هاي مه آلود آرزو همراهي كردي.تو حاصل فراواني خواستنهاي خوب بوده و هستي . نياز هر روزه ي اين دل نيازمند و عاشقم . تو حاصل جمع عشق ضربدر يك خواهش خوبي.

از كوچه ي سنجاقكها كه آمدي هنوز دلم رسم خوشايند غزل را نمي دانست و روحم در تب وتاب جواني خويش دچار بود .تو آمدي و پاييز تنهايي را از دفتر خاطراتم ورق زدي و مرا تا يك حس لبريز و ناب تا لمس بال شاپركهاي رنگين كماني آرزو تا نوشيدن يك فنجان گرماي عشق تا سرودن ناگهان يك ترا نه ي ناب بردي وهمدم روز و شبم شدي در شهري به وسعت تمام واژه هاي باراني و خوب كه يك به يك با آمدنت در دفتر قلبم نشستن و مرا به آب و آينه و گل پل زدند.باريدي و مرا از هر چه كوير رهاندي . باريدي و مرا تا پشت پنجره هاي تازگي وسرشار كشاندي . تا هواي تازه ي آغاز. باريدي و من در كنار تو باليدم و تو در هواي من.

و حال ميبالي و مي بالم . مي نازي و مي نازم . و اكنون هر روز به امامت چشمان نجيب و معصوما نه ات هزاران ركعت عشق مي خوانم و به يمن داشتن وجود نازنينت خدا را هزاران بار سر بر سجده ي شكر مي نهم كه داشتنت يك نعمت خوب است و بودنت يك بها نه ي ناز.

چشمان تو

gissooyeyar — Wed, 04 Nov 2009 04:28:15 GMT

تقدیم به تو که واقعیت تمام آینه های زلالی:

نگاهم کردی و من شعله کشیدم.

نگاهم کردی و من آبی شدم.

نگاهم کردی و آفتابی ترین سمت غزل گشتم.

نگاهم کردی و من شاعر شدم.

بارانی ترین شاعر.

دلداده ترین شاعر.

و من از نگاه تو تا خدا رفتم و به زیارت آسما نی ترین معبد آسمانها رسیدم .

من زائر چشمان تو شدم . زائر ضریح دریا . زائر دقایق آسمان . زائر حقیقت کهکشانها .و من زائر تو شدم .زائر چشمهایی که تمام دنیای من شدند . چشمهایی که مرا به قله می رسانند .

چشمهایی نه از جنس غزل بلکه خود غزل. خود خود عشق . تمام تمام صداقت . چشمهایی مثل چشمه سار ترا نه در سکوت شاعر. چشمهایی به رنگ دلهای بی ریا . به شکل قشنگ حادثه ی عشق . چشمهایی شبیه خود اتفاق عشق.

به دیدن چشمهای تو که می آیم عجیب یاد آسمان می افتم و دلم پر پرواز میگیرد و مرا تا اوج تو پر می دهد . به دیدار چشمهای تو که می آیم چنان در جذبه ی اهورائیت گم می شوم که زمان در ذهن خاطره ام نمی ماند و من گویی فراتر از مرزهای مادی به معنویتی تمام دست می یابم .

بارها به تو گفته ام چشمهایت از جنس دیگری است .

از جنس خاک ؟ نه؟!هرگز

از جنس آب ؟! باز هم هرگز

از جنس اقاقی ؟!

از رویای نسترن؟!

از خواب خوش مریم؟!

از خیال دل انگیز کوکب؟!

از عطر شب بوها؟!

نه از هیچکدام از این زمینی و زمینی صفتان نیست که چشم تو آفریننده ی عشق است و آفریدگار ترا نه.

و کاش می توانستم چشمهای تو را به آنانی که تور ا ندیده اند نشان دهم تا آینه را باور کنند . تا خدا را بهتر ایمان آورند .تا عشق را بیشتر بدانند و مهربانی را بهتر بفهمند . کاش می توانستم به آنان بگویم که تو کدامین آیه ی آسما نی در کتاب قلب منی که هر گاه به چشمهای تو می رسم تمام عشق بر من هبوط می کند .کاش میتوانستم بگویم که چشمهای تو کدامین سمت رویای آبی دل از دست دادگی است.

این آیه های آسما نی کتاب وجود تو بارانی ترین حس شاعرا نه ی من هستند . این آیه ها از جنس دعا از تمنای یک خواهش خوب از خواهش یک تمنای دلپذیرند . این چشمها مرا به یاد افقهای دور در بهاران سبز به یاد بازگشت پرستوها از هجرتی ناگزیر به یاد نیایشهای سجاده های لبریز از عطر خدا می اندازند که وقت تماشای تو ناگزیر از خویشتن خویش میگردم و نا خود آگاه بیتی همیشگی از خداوند غزل سعدی عشق بر زبانم جاری میگردد که:

این که تو داری قیامت است نه قامت

وین نه تبسم که معجز است و کرامت

و چشمهای تو مرا به نوعی شرم از حضور در پیشگاه آسما نیت می خوانند که ای بنده ی کمترین چه کرده ای که اینگونه چشم در چشم آسما ن دوخته ای ؟چه کرده ای که به زیارت این همه زیبایی رسیده ای و جسارت بار یافتن به بارگاه این همه صداقت را به خود داده ای؟

بارها وبارها از چشمهای تو گفته وسروده ام اما هر بار که می بینمت تازگی این نجابت خوب طراوت این صداقت ناب و بی نظیری این همه سعادت نمناک غزلواره های دفتر قلبم مرا به شعری تازه تر میخواند . چه می خواهد این آیه ی آسما نی از دل زمینی من که اینگونه به آتشم میزند ؟ اینگونه خاکسترم میکند .اینگونه بر بادم میدهد.

مگر دلی بجا مانده زمن که نداده باشمت ؟مگر روحی بجا مانده زمن که برخی نگاه تو نکرده باشم؟مگر وجودی باقی است که در پای تو ارزانی نکرده باشم؟اما نمیدانم که این چشمها این نهایت بی نهایت این کرا نه ی بی کرا نه چرا هر بار که می بینمشان مرا شاعر تر از قبل میکنند که من هر چقدر بارانی تر هر چقدر رویایی تر باز هم پیش این همه جاودا نه غزل های بی مثال کمترینم.

بارها گفته ام که در برابر این همه زلالی که از چشمهای توبر روح من می وزد ناچیزم .بارها گفته ام که بگذار چشم در چشم تو نباشم که هیچم که ناچیزم که حقیر در گاه توام .بارها گفتم که مگر زمین میتواند آسمان را بفهمد که من تو را؟مگر بنده میتواند به خدایان راه یابد که کمترینی چون من تو را؟

مگر باغبان می تواند به درک حقیقت سرخ ترین گل باغ عشق برسد که این شاعر تو را؟

باز هم میگویم چشمهای تو فراتر از شعر هستند که خود شعر مجسم بوده و هستند . چشمهای تو فراتر از تعبیرند که خود تفسیر لطیف آسمانند . که چشمهای تو همیشه آبی ترین واقعیت عشقند که چشمهای تو سر آغاز من ابتدای روح من و اولین و زیباتر ین کوچه باغ ترا نه های من هستند که .............

باور بارانی چشمان توست شعر من

بارش روحانی چشمان توست شعر من

وقتی تب تند غزل می وزد

فصل گل افشانی چشمان توست شعر من

زورق دل موج نگاه تو عشق

ساحل نورانی چشمان توست شعر من

این همه از خاطره ی عشق ماست

معنی عرفانی چشمان توست شعر من

لحظه ای از پنجره بر من ببار

حاصل طوفانی چشمان توست شعر من

حادثه ی سبز غزل نام توست

لذت پنهانی چشمان توست شعر من

حال نوبت من است

gissooyeyar — Mon, 02 Nov 2009 08:18:43 GMT

حالا نوبت من است،راستش را بخواهی
ابرو هايم خيلی فشرده اند ،رگ هاي غم گرفته ام تير می کشند
سازی با همه غربتش ،بر سينه ام ويرانه می زند
من که غريبه نبودم،پر بود بوی آشنا
در راه نفس های من .
پس چرا دست تنها يی ام را نمی گيری؟
نترس!
من در سايه تو پنهان خواهم شد
مگر ما از کام اين جهان چه می خواهيم
جز خلوتی امن و دلی در کنار
آهسته بگو!
حسرت جهانی ،برانگيخته خواهد شد

***

عشقم به تو

خارج از تحمل خداست

بگو چه ‌کنم؟

آقای من!

خوش به‌حال آن مرد

که در زندگيش

تو راه بروی

خوش به حال مردی

که براش

تو شيرين‌زبانی کنی

خوش به حال مردی

که دست‌های قشنگ تو

دگمه‌های پيرهنش را

باز کند

ببندد

تا لب‌هات به نجوايی بخندد.

خوش به حال من!

حسرت دست‌هات مانده

به چشم‌هام

به خواب‌هام

به کش و قوس‌های تنم.

در حسرت دست‌هات

پرپر می‌زنم.

چقدر برات قصه بگويم

چقدر ببوسمت

نوازشت کنم

موهات را نفس بکشم

تا خوابت ببرد؟

...

چقدر

نگاهت کنم

تا خوابم ببرد؟

***

پائیزم ای چشم براه تو از هر مسافر

پائیزم ایکه در هوایت همه شب و روزم یلدا

پائیزم ای تنها فصل گفتن و نوشتن و ماندن.....

پائیزم ای همه شعر و ترانه ام

پائیزم ای همه مهر و خزان تو در نگاهم

پائیزم ای همه قرار و بیقراریم

پائیزم ایکه بی تو دفتر شعرم مسافر اشک و آه

مرا بیاد داری

پائیزم من تا خود یلدا یک نفس تو را زمزمه خواهم کرد

پائیزم.....

ماه من ...

gissooyeyar — Fri, 30 Oct 2009 06:30:52 GMT

براي دختري از جنس غزل

ماه من !

ناز خاتون غزل!

اي همه خوب!

اي همه ناب !

به تو عاشقا نه سلام مي گويیم . به خدايي كه تو را در شا عرا نه ترين ساعت ممكن آفريد. به فرشتگاني كه تو را بي بها نه سرودند . به مادري كه آسماني ترين دليل خلقت تو بود . به چشمهاي تو اين نجيبا نه ترين بها نه ي بودنم سلام ميگويم . به لبخند بي بها نه ات كه بها نه ي ناز غزلهايم شده است .

باش تا لبخند تو همچنان مهربا نا نه بر دل بي حوصله ام ببارد و روح خسته ي ما عطر خدا بگيرد . باش تا دستهاي تو پناه اين همه بي پناهي من باشد كه تو معجزه ي بي مثال عشقي و وديعه ي بي نظير ملكوت .

حضور تو يعني ترنم عشق . يعني وجود محبت . يعني تكلم صبح . حضور تو يعني تداوم آسمان . يعني عطر باران . يعني بي بها نه ترين بها نه براي نفس . حضور تو يعني اينكه ما باز هم صميما نه تر از هميشه بسرايم كه:

امشب دلم را مي برد حال و هواي اين غزل

من باز عاشق مي شوم از ماجراي اين غزل

چشمان تو يك حادثه است لبخند تو يك اتفاق

اين شاه بيت شعر من حالا سواي اين غزل

من تكه اي از روح تو تو قسمتي از بودنم

نيلوفرا نه با هميم هر دو براي اين غزل

گفتي كه مي خواهم تو را حتي اگر بي حوصله

ديدم نگاهت آشناست اي من فداي اين غزل

من عابر باراني آن كوچه هاي آشنا

خاتون تنهاي مني درد آشناي اين غزل

اي تكيه گاه خستگي! اي سايه سار مهربان!

امشب براي من بمان تا انتهاي اين غزل

خوب خوب خوب من !

اين باراني ترين مرد كوچه هاي آشنايي تمام بودنش را آسوده خاطر از هميشه به دستهاي مهربان تو میسپارد و برايت میسرايد كه :

امشب دوباره دست غزل مي سپارمت

هرگزمباد لحظه اي تنها گذارمت

ماه مني ومثل خدايان ستودني

بيهوده نيست اين همه من دوست دارمت

جايي كه چشم آينه ها خيس خاطره است

هرگزعجيب نيست كه من هم ببارمت

وقتي كه در حوالي تو پرسه مي زنم

خود را كنار چشم تو جا مي گذارمت

هر صبح من به ميمنت روي ماه تو

خورشيد را براي تماشا بيارمت

اي با تمام آينه ها مهربانترين!

حتما براي قلب خودم بر مي دارمت

بي شك تو را براي غزل آفريده اند

من هم دوباره دست غزل مي سپارمت

ناز خاتون گلم!

به پاس تمام مهربانيهاي غزال ناز غزلهايم كلامم را اينگونه به نام نامي سبزش به آخر مي رسانم هر چند كه باورم اين است پايان سخن پايان من است شما انتها نداريد .

آيينه شد در گير چشمان غزل خيزت

اي من فداي آن غزالان غزل ريزت

قونيه و بلخ و بخارا را نمي خواهد

اين دل كه شد روزي دچار شمس تبريزت

محتاج تنها يك اشاره تا بيا ويزم

من در نگاه گرم و روياي دل آويزت

حتي براي لحظه اي بر من ببار اي سبز

بر اين كوير خسته ي گرم غم انگيزت

يك شب گذشت از كوچه ي مهتابي عشقت

مردي كه شد باراني لبخند گل ريزت

اي هم قبيله با غزل!هنگا مه اي بر پاست

در شعر شيرين من از چشم شكر ريزت

یار عزیز

gissooyeyar — Tue, 27 Oct 2009 05:35:18 GMT

روزها در پس پندار دلم

یار عزیز

طرح چشمان تو را می بینم

روز و شب در گذر تند زمان

همه وقت لحظه ی دیدار تو را می بینم.

کاش می خواندی از این

جادوی افسون شده یار

که در این راز نهان

همه جا نام تو را می بینم

آه از آن خانه ی تاریک وسکوتم

ای یار

که به تعبیر تماشای تو من

در و دیوار سیاهش

همه دادم بر باد..

با تو زبانم مي‌گردد

گرد واژه‌هايي كه طعم دهان تو را دارند

و فوج فوج بال در بال كلنگان

زنجيره‌ي زمان را پر از وقفه‌هاي فصل‌ها و فاصله‌ها مي‌كنند

با تو خواب مي‌بردم

براي ديدن روياهايي كه از بيداري‌ام گريخته‌اند

و بيدار مي‌شوم با تو

لب به لب، حسرت آوازهاي ناسروده

دم به دم، لحظه‌هاي از هم گريزنده

سر به سر، خيال‌هاي تكه تكه

و سينه به سينه، عرياني حافظه‌اي از ياد رفته..