گیسوی یار (ایــــــــلام)

چشمان تو

gissooyeyar — Wed, 04 Nov 2009 04:28:15 GMT

تقدیم به تو که واقعیت تمام آینه های زلالی:

نگاهم کردی و من شعله کشیدم.

نگاهم کردی و من آبی شدم.

نگاهم کردی و آفتابی ترین سمت غزل گشتم.

نگاهم کردی و من شاعر شدم.

بارانی ترین شاعر.

دلداده ترین شاعر.

و من از نگاه تو تا خدا رفتم و به زیارت آسما نی ترین معبد آسمانها رسیدم .

من زائر چشمان تو شدم . زائر ضریح دریا . زائر دقایق آسمان . زائر حقیقت کهکشانها .و من زائر تو شدم .زائر چشمهایی که تمام دنیای من شدند . چشمهایی که مرا به قله می رسانند .

چشمهایی نه از جنس غزل بلکه خود غزل. خود خود عشق . تمام تمام صداقت . چشمهایی مثل چشمه سار ترا نه در سکوت شاعر. چشمهایی به رنگ دلهای بی ریا . به شکل قشنگ حادثه ی عشق . چشمهایی شبیه خود اتفاق عشق.

به دیدن چشمهای تو که می آیم عجیب یاد آسمان می افتم و دلم پر پرواز میگیرد و مرا تا اوج تو پر می دهد . به دیدار چشمهای تو که می آیم چنان در جذبه ی اهورائیت گم می شوم که زمان در ذهن خاطره ام نمی ماند و من گویی فراتر از مرزهای مادی به معنویتی تمام دست می یابم .

بارها به تو گفته ام چشمهایت از جنس دیگری است .

از جنس خاک ؟ نه؟!هرگز

از جنس آب ؟! باز هم هرگز

از جنس اقاقی ؟!

از رویای نسترن؟!

از خواب خوش مریم؟!

از خیال دل انگیز کوکب؟!

از عطر شب بوها؟!

نه از هیچکدام از این زمینی و زمینی صفتان نیست که چشم تو آفریننده ی عشق است و آفریدگار ترا نه.

و کاش می توانستم چشمهای تو را به آنانی که تور ا ندیده اند نشان دهم تا آینه را باور کنند . تا خدا را بهتر ایمان آورند .تا عشق را بیشتر بدانند و مهربانی را بهتر بفهمند . کاش می توانستم به آنان بگویم که تو کدامین آیه ی آسما نی در کتاب قلب منی که هر گاه به چشمهای تو می رسم تمام عشق بر من هبوط می کند .کاش میتوانستم بگویم که چشمهای تو کدامین سمت رویای آبی دل از دست دادگی است.

این آیه های آسما نی کتاب وجود تو بارانی ترین حس شاعرا نه ی من هستند . این آیه ها از جنس دعا از تمنای یک خواهش خوب از خواهش یک تمنای دلپذیرند . این چشمها مرا به یاد افقهای دور در بهاران سبز به یاد بازگشت پرستوها از هجرتی ناگزیر به یاد نیایشهای سجاده های لبریز از عطر خدا می اندازند که وقت تماشای تو ناگزیر از خویشتن خویش میگردم و نا خود آگاه بیتی همیشگی از خداوند غزل سعدی عشق بر زبانم جاری میگردد که:

این که تو داری قیامت است نه قامت

وین نه تبسم که معجز است و کرامت

و چشمهای تو مرا به نوعی شرم از حضور در پیشگاه آسما نیت می خوانند که ای بنده ی کمترین چه کرده ای که اینگونه چشم در چشم آسما ن دوخته ای ؟چه کرده ای که به زیارت این همه زیبایی رسیده ای و جسارت بار یافتن به بارگاه این همه صداقت را به خود داده ای؟

بارها وبارها از چشمهای تو گفته وسروده ام اما هر بار که می بینمت تازگی این نجابت خوب طراوت این صداقت ناب و بی نظیری این همه سعادت نمناک غزلواره های دفتر قلبم مرا به شعری تازه تر میخواند . چه می خواهد این آیه ی آسما نی از دل زمینی من که اینگونه به آتشم میزند ؟ اینگونه خاکسترم میکند .اینگونه بر بادم میدهد.

مگر دلی بجا مانده زمن که نداده باشمت ؟مگر روحی بجا مانده زمن که برخی نگاه تو نکرده باشم؟مگر وجودی باقی است که در پای تو ارزانی نکرده باشم؟اما نمیدانم که این چشمها این نهایت بی نهایت این کرا نه ی بی کرا نه چرا هر بار که می بینمشان مرا شاعر تر از قبل میکنند که من هر چقدر بارانی تر هر چقدر رویایی تر باز هم پیش این همه جاودا نه غزل های بی مثال کمترینم.

بارها گفته ام که در برابر این همه زلالی که از چشمهای توبر روح من می وزد ناچیزم .بارها گفته ام که بگذار چشم در چشم تو نباشم که هیچم که ناچیزم که حقیر در گاه توام .بارها گفتم که مگر زمین میتواند آسمان را بفهمد که من تو را؟مگر بنده میتواند به خدایان راه یابد که کمترینی چون من تو را؟

مگر باغبان می تواند به درک حقیقت سرخ ترین گل باغ عشق برسد که این شاعر تو را؟

باز هم میگویم چشمهای تو فراتر از شعر هستند که خود شعر مجسم بوده و هستند . چشمهای تو فراتر از تعبیرند که خود تفسیر لطیف آسمانند . که چشمهای تو همیشه آبی ترین واقعیت عشقند که چشمهای تو سر آغاز من ابتدای روح من و اولین و زیباتر ین کوچه باغ ترا نه های من هستند که .............

باور بارانی چشمان توست شعر من

بارش روحانی چشمان توست شعر من

وقتی تب تند غزل می وزد

فصل گل افشانی چشمان توست شعر من

زورق دل موج نگاه تو عشق

ساحل نورانی چشمان توست شعر من

این همه از خاطره ی عشق ماست

معنی عرفانی چشمان توست شعر من

لحظه ای از پنجره بر من ببار

حاصل طوفانی چشمان توست شعر من

حادثه ی سبز غزل نام توست

لذت پنهانی چشمان توست شعر من

حال نوبت من است

gissooyeyar — Mon, 02 Nov 2009 08:18:43 GMT

حالا نوبت من است،راستش را بخواهی
ابرو هايم خيلی فشرده اند ،رگ هاي غم گرفته ام تير می کشند
سازی با همه غربتش ،بر سينه ام ويرانه می زند
من که غريبه نبودم،پر بود بوی آشنا
در راه نفس های من .
پس چرا دست تنها يی ام را نمی گيری؟
نترس!
من در سايه تو پنهان خواهم شد
مگر ما از کام اين جهان چه می خواهيم
جز خلوتی امن و دلی در کنار
آهسته بگو!
حسرت جهانی ،برانگيخته خواهد شد

***

عشقم به تو

خارج از تحمل خداست

بگو چه ‌کنم؟

آقای من!

خوش به‌حال آن مرد

که در زندگيش

تو راه بروی

خوش به حال مردی

که براش

تو شيرين‌زبانی کنی

خوش به حال مردی

که دست‌های قشنگ تو

دگمه‌های پيرهنش را

باز کند

ببندد

تا لب‌هات به نجوايی بخندد.

خوش به حال من!

حسرت دست‌هات مانده

به چشم‌هام

به خواب‌هام

به کش و قوس‌های تنم.

در حسرت دست‌هات

پرپر می‌زنم.

چقدر برات قصه بگويم

چقدر ببوسمت

نوازشت کنم

موهات را نفس بکشم

تا خوابت ببرد؟

...

چقدر

نگاهت کنم

تا خوابم ببرد؟

***

پائیزم ای چشم براه تو از هر مسافر

پائیزم ایکه در هوایت همه شب و روزم یلدا

پائیزم ای تنها فصل گفتن و نوشتن و ماندن.....

پائیزم ای همه شعر و ترانه ام

پائیزم ای همه مهر و خزان تو در نگاهم

پائیزم ای همه قرار و بیقراریم

پائیزم ایکه بی تو دفتر شعرم مسافر اشک و آه

مرا بیاد داری

پائیزم من تا خود یلدا یک نفس تو را زمزمه خواهم کرد

پائیزم.....

ماه من ...

gissooyeyar — Fri, 30 Oct 2009 06:30:52 GMT

براي دختري از جنس غزل

ماه من !

ناز خاتون غزل!

اي همه خوب!

اي همه ناب !

به تو عاشقا نه سلام مي گويیم . به خدايي كه تو را در شا عرا نه ترين ساعت ممكن آفريد. به فرشتگاني كه تو را بي بها نه سرودند . به مادري كه آسماني ترين دليل خلقت تو بود . به چشمهاي تو اين نجيبا نه ترين بها نه ي بودنم سلام ميگويم . به لبخند بي بها نه ات كه بها نه ي ناز غزلهايم شده است .

باش تا لبخند تو همچنان مهربا نا نه بر دل بي حوصله ام ببارد و روح خسته ي ما عطر خدا بگيرد . باش تا دستهاي تو پناه اين همه بي پناهي من باشد كه تو معجزه ي بي مثال عشقي و وديعه ي بي نظير ملكوت .

حضور تو يعني ترنم عشق . يعني وجود محبت . يعني تكلم صبح . حضور تو يعني تداوم آسمان . يعني عطر باران . يعني بي بها نه ترين بها نه براي نفس . حضور تو يعني اينكه ما باز هم صميما نه تر از هميشه بسرايم كه:

امشب دلم را مي برد حال و هواي اين غزل

من باز عاشق مي شوم از ماجراي اين غزل

چشمان تو يك حادثه است لبخند تو يك اتفاق

اين شاه بيت شعر من حالا سواي اين غزل

من تكه اي از روح تو تو قسمتي از بودنم

نيلوفرا نه با هميم هر دو براي اين غزل

گفتي كه مي خواهم تو را حتي اگر بي حوصله

ديدم نگاهت آشناست اي من فداي اين غزل

من عابر باراني آن كوچه هاي آشنا

خاتون تنهاي مني درد آشناي اين غزل

اي تكيه گاه خستگي! اي سايه سار مهربان!

امشب براي من بمان تا انتهاي اين غزل

خوب خوب خوب من !

اين باراني ترين مرد كوچه هاي آشنايي تمام بودنش را آسوده خاطر از هميشه به دستهاي مهربان تو میسپارد و برايت میسرايد كه :

امشب دوباره دست غزل مي سپارمت

هرگزمباد لحظه اي تنها گذارمت

ماه مني ومثل خدايان ستودني

بيهوده نيست اين همه من دوست دارمت

جايي كه چشم آينه ها خيس خاطره است

هرگزعجيب نيست كه من هم ببارمت

وقتي كه در حوالي تو پرسه مي زنم

خود را كنار چشم تو جا مي گذارمت

هر صبح من به ميمنت روي ماه تو

خورشيد را براي تماشا بيارمت

اي با تمام آينه ها مهربانترين!

حتما براي قلب خودم بر مي دارمت

بي شك تو را براي غزل آفريده اند

من هم دوباره دست غزل مي سپارمت

ناز خاتون گلم!

به پاس تمام مهربانيهاي غزال ناز غزلهايم كلامم را اينگونه به نام نامي سبزش به آخر مي رسانم هر چند كه باورم اين است پايان سخن پايان من است شما انتها نداريد .

آيينه شد در گير چشمان غزل خيزت

اي من فداي آن غزالان غزل ريزت

قونيه و بلخ و بخارا را نمي خواهد

اين دل كه شد روزي دچار شمس تبريزت

محتاج تنها يك اشاره تا بيا ويزم

من در نگاه گرم و روياي دل آويزت

حتي براي لحظه اي بر من ببار اي سبز

بر اين كوير خسته ي گرم غم انگيزت

يك شب گذشت از كوچه ي مهتابي عشقت

مردي كه شد باراني لبخند گل ريزت

اي هم قبيله با غزل!هنگا مه اي بر پاست

در شعر شيرين من از چشم شكر ريزت

یار عزیز

gissooyeyar — Tue, 27 Oct 2009 05:35:18 GMT

روزها در پس پندار دلم

یار عزیز

طرح چشمان تو را می بینم

روز و شب در گذر تند زمان

همه وقت لحظه ی دیدار تو را می بینم.

کاش می خواندی از این

جادوی افسون شده یار

که در این راز نهان

همه جا نام تو را می بینم

آه از آن خانه ی تاریک وسکوتم

ای یار

که به تعبیر تماشای تو من

در و دیوار سیاهش

همه دادم بر باد..

با تو زبانم مي‌گردد

گرد واژه‌هايي كه طعم دهان تو را دارند

و فوج فوج بال در بال كلنگان

زنجيره‌ي زمان را پر از وقفه‌هاي فصل‌ها و فاصله‌ها مي‌كنند

با تو خواب مي‌بردم

براي ديدن روياهايي كه از بيداري‌ام گريخته‌اند

و بيدار مي‌شوم با تو

لب به لب، حسرت آوازهاي ناسروده

دم به دم، لحظه‌هاي از هم گريزنده

سر به سر، خيال‌هاي تكه تكه

و سينه به سينه، عرياني حافظه‌اي از ياد رفته..

ای دو چشمت ...

gissooyeyar — Sun, 25 Oct 2009 05:36:19 GMT

شب هنگام دور از رویت در کنار ساحل نشسته بودم و غرق در

رویایی بی تعبیر به تو می اندیشیدم.

گویا آب و غروب و ماه...امواج... ماسه های ساحل همه و همه از تو

حرف می زدند و بی تابانه تورا می جستند .

گفتمش حالت دل در غم گیسوی تو چیست

دست بر زلف زد و گفت پریشانتر از این؟

و اما من ! هنوز بر آنم که از آن سوی امواج تو را ببینم با آن

لبخند مهربان همیشگی ات آغوش گشاده میایی و در کنارم

می نشینی ...وای چه لذت بخش است با تو قدم زدن در کنار

ساحل آبی دریا ...جایی که فقط من

باشم و تو فقط تو ... دور از چشمهای نا محرمان...چشم در

چشم هم...بگوییم ناگفته ها را

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم كه غم از دل برود چون تو بیایی

تمام آرزویم اینست که روزی در آغوشت بگیرم تنگ تنگ...

در راه رسيدن به تو گيرم كه بميرم .

اصلا به تو افتد مسيرم كه بميرم.

يا چشم بپوش از من و از خويش برانم .

يا تنگ در آغوش بگيرم كه بميرم .

می خواهم کنارم باشی ... و تو هستی !!! آری کمی آنطرفتر

می بینمت ....آن سوی امواج ....آن دور دست را می گویم...

آه نازنین! چه بگویم ؟

نگارم

محبوبم

تمامی وجودم

چه بگویم در وصف تو ...آخر نمی شود...

نمی شود که بهار از تو سبز تر باشد

گل از تو گلگون تر عشق از تو شیرین تر

نمی شود که تو باشی و من عاشق نباشم...

نمی شود که تو نباشی و من قرار بگیرم ...

نمی شود که تو بیایی و من بمانم...

نمی شود آن چشمان زیبا را ببینم و آرام بمانم...!

مگرم چشم سياه تو بياموزد كار

ور نه مستوري و مستي، همه كس نتوانند

*****

ای دو چشمت ، جاده های بی عبور

بی نگاهت لحظه ها یم ، سوت و کور

حسّ بودن ،در دو چشمت مانده است

چشم من ،این را ز چشمت، خوانده است

بعد تو تنها امیدم ، خستگی ست

حالت چشم تو و ،دلبستگی ست

ای غز لهایم به پایت ، ریخته

با غم و درد دلم ،آمیخته

در دو چشمم ،میل زیبا یی مکن

جان من ، قصد فریبا یی مکن

سالها ،دور از نگاهم زیستی

هرچه می گردم ،تو در من نیستی

مانده ام تنها ،غریب و بی پناه

انتظار عابری دارم ،ز راه

شاهد تنهایی خود نیستم

یک نفر از من بپرسد ،کیستم ؟ ....

چشمان یار

gissooyeyar — Wed, 21 Oct 2009 07:22:18 GMT

حکایت چشمان یار

چون چشم مست يار دهد مي به عاشقان
کي در ميان مجال صراحي و ساغر است ؟

زیبا حکایتی است چشمانت را با دل من که می‌توانم از دریچه چشمانت قلبت را بخوانم و از قاب چشمانت مهمان عشق تو شد.

آری امروز قصه چشمان تو می‌گویم؛ چشمان تو که نگارگر رؤیاهای من است، چشمانی رازآلود که همه دنیای وجود من را تسخیر کرده ؛ حکایت چشمان تو که دلرباتر از همه گل‌هاست و خنده‌اش سرور انگیزتر از پرتو خورشید.

برای گفتن از چشمان تو، باید مست بود، باید از خود رست و با سفینه‌ای از احساس در اعماق کهکشان چشم تو سفر نمود، سیاهی چشمان تو را درنوردید و به نور نور نور آن رسید، به سرچشمه زیبایی‌ها، به سرزمین صادق عشق و باید از چشمان تو سرشار، بی تاب، دیوانه و مسحور شد و آن گاه چقدر زیبا و ناب است گفتن از چشمان عشق.

چشمان تو الهام ‏بخش و مأمن و مأوای عشق من است. برق چشم تو تمثیلی از تابش ستارگان و نشانه‌ای از افلاکی بودن محبت است در میان جان ما. چشمانت سمبل زیبایی و لطافت، سحر وملاحت، افسون و حقیقت و شادمانی زندگی است. خطوط چشم یار من، درقلبم آتش می‌افروزد و مرا فارغ از هستی‌ خویش می‌کند. چشمان آهووش او، منشأ جوشش وخروش وغلیان عشق ومحبت است و درون مرا به جنبش و رقص وادارد و من در سماعی عاشقانه به سماء می‌روم.

چشمان تو خود قصه می‌گوید. قصه آسمان، ستارگان، حکایت رؤیاهای بلند مرا و من در اندرون این قصه‌گوی خوش سخن، دریایی می‌بینم شورانگیز، مواج، زیبا و توفانی که کرانه‌اش پیدا نیست و من غرقه ی در آن، نه راه نجات ‌جویم نه مسیر سلامت. مگر نه آن که هر کس را کو نگاری باشد، تمام آرزوی او چشم در چشم معشوق دوختن و فریاد بلند سکوت است از اعماق جان و با لبان بسته سخن گفتن از غم ها و دردهای دوری؟ و مگر نه آن که خوشبختی یعنی چشم در چشم یار رفتن و پیوستن به جاودانگی؟ آری؛ من هرگز از افسون چشمان تو رهایی نمی‌خواهم. زندگی یعنی غرق شدن در دریای تبسم چشمان تو و اگر بهشت نیز بجویم، بهشت در جذبه نگاه تو و سایه چشمان تو شعله‌ور است.

صبح در چشمان معشوق من آواز می‌خواند و آسمان چشمان محبوب، چنان زلال و آبی است که می‌توان از نگاهش ستاره چید. چشمان او درخشان‌ترین گوهر گیتی است و چشمان عاشق من همیشه دلتنگ تماشای گنج چشمان اوست.

اینک چشمان تو از فرط ملاحت و شیدایی، زیباترین داستان من است و من را اگر مستی‌ای است از جام چشمان معشوق است و شراب نگاه او؛که در چشم عاشق جز معشوق هیچ نیست.

در غمش...

gissooyeyar — Sun, 18 Oct 2009 07:26:18 GMT

خوشتر است از مي اگر حرفي لب ميگون يار

گوش ساغر مالد و در ساغر گوشم کند.

آنکه به ديوانگي در غمش افسانه ام

آه که غافل گذشت از دل ديوانه ام

بی تو دنیا بر سرم آوار شد بین ما هر پنجره دیوار شد

درد ما در بودن ما ریشه داشت رفتن و مردن علاج کار شد

آنکه اول نوش دارو می نمود بر لب ما زهر نیش مار شد

عیب از ما بود از یاران نبود تا که یاری یار شد بیزار شد

عاقبت با حیله سوداگران عشق هم کالای هر بازار شد

آب یکجا مانده ام دریا کجاست؟ مردم از بس زندگی تکرار

مو به مو بسته ي آن زلف گره گير شدم

آخر از فيض جنون قابل زنجير شد م !

آرام جانم!

میخواهم دیروز مهربان را در دستان نوازش گر تو بو بکشم ...

هماره درتمامی زوایای ذهنم مشتاقانه می کاومت..

تا بدانم کجا تو را اغاز کرده و خود را گم کرده ام ...و تو

چگونه اینطور اسوده خاطر بر قنوت دستهایم قنوده ای و

سر بر نمی داری...من چتر آورده ام به بهانه ی بارش چشمانم...

هر چند امده بودم تا در چشمانت دریا را ببینم ...

تا در چشمان دریایی ات غرق شوم... نازنینم صدایم کن

صدای تو خوبست ! به خوبی صدای چکیدن یک قطره

باران از آسمان آبی به دریای بی انتها....

به خوبی صدای لرزشهای دلهامان در هر دیدار ...

نیستی ببینی گلوبند بغض نشکسته ام را که چون طناب

دار هر لحظه تنگ و تنگ تر میشود و دارد خفه ام می کند....

چگونه می توانم چشم ببندم بر خشکسالی نابهنگامی که بر

سراب چشمانم می ریزد .... اگر بودی می شنیدی که

کسی دارد ترا در درونم بی مهابا زجه می زند و روی

زخمه هایی که تو بر دلم گذاشتی پای می کوبد ...

تو می گویی

من چه کنم ؟ که در زمین نمی گنجم و حجم آسمان را

کم آورده ام ...رفتم نیامدی کاش می امدی تا شاید بتوانم

در میان دستان مهربانت کمی بیاسایم ...بگو کی میایی

تا چله نشینی ریاضتهای بی تو بودن را ٬ در جامی از

شور و شوق زندگی سر بکشم...

چرا نمیایی ؟ کجایی بی من بی خودت بی ما ؟ چه کرده ای ؟

با دل من که حالا در نبودنت نیز هیچ روزی بی تو طلوع نمی کند

و تمامی روزهای من تکرار طلوعیست سرخ از مشرق دستانم تا

غروب غمیگین چشمان دریایی ات ...نمی دانی دلم چقدر آرزو

دارد که غرق شود در آبی چشمان محسور کننده ات ... در نگاههای

مهربان و مشتاقت ... من آن چشمان دریایت را کم دارم و

بقیمت جان خریدارم ....هر چند می دانم که حتی قانون

احتمالات نیز نه تورا به من خواهد رساند و نه مرا به تو ....

می دانم این ویرانه را آبادی نخواهد بود ...چرا که نه تو همانی

که بودی و نه من همان که می خواستم باشم .... دریغ ٬ هر

چقدر هم که بخواهم به کمک پیرزن فالگیر همسایه تو را در

میان خطوط دستانم به دام بیاندازم ... یا شاید در دام تو

بیافتم بی فایده است ... بی فایده !!

گر همه صورتگران صورت زیبا کشند .صورت زیبای تو از همه زیبا تر است

هیچ ، تنها و غریبی

طاقت غربت چشماتو نداره

هر چی دریا رو زمینه

قد چشمات نمی تونه ابر بارونی بیاره

وقتی دلگیری و تنها غربت تمام دنیا

از دریچه ی قشنگه چشم روشنت می باره

نمی تونم غریبه باشم توی آیینه ی چشمات

تو بذار که من بسوزم مثل شمعی توی شبهات

توی این غروب دلگیر جدایی

توی غربتی که همرنگ چشاته

همیشه غبار اندوه روی گلبرگ لباته

حرفی داری روی لبهات ، اگه آهه سینه سوزه

اگه حرفی از غریبی ، اگه گرمای تموزه

تو بگو به این شکسته ، قصه های بی کسی تو

اضطراب و نگرانی ، حرفای دلواپسی تو

نمی تونم غریبه باشم توی آیینه ی چشمات

تو بذار که من بسوزم مثل شمعی توی شبهات

راستی :

نمی دانم ...کدام پل در کجای جهان شکسته

است ؟که هیچکس به خانه اش نمی رسد!!!

قسمت نشد ببینمت خدانگهداری کنم...فرصت نشد بمونم

و از تو نگهداری کنم...گفتم اگه ببینمت دل کندنم سخته

برام...اگه یه وقت بگی نرو رفتن پر از درده برام...

گفته بودی...

gissooyeyar — Thu, 15 Oct 2009 00:30:18 GMT

گفته بودی که بیایم چو به جـان آیی تو

من به جان آمدم اینک تو چرا می‌نایی؟

بس که سودای سر زلف تو پختم به خیال

عاقبت چون سر زلف تو شدم سودایی

هان ای ملکوت دلدادگیم ! بیش از این در بستر خاطراتم پرسه

نزن ...این وحشی نازکدل را دمی به خود واگذار...چشمهایم این

روزها بارانی است...دلم دریا ایست که تمام وجودم را غرق یاد تو کرده ...

زندگیم پر است از رویا های تو که شبانگاه دلخوشیم اقامه بر آنها

است...این گفتن ها و نوشتنها همه و همه بیان دلسپردگی ٬

چه میگویم سر سپردگی من است...تو که نذر دلم را می

دانی...تو که آبی چشمانم را خیسی گونه هایم را بارها دیده

ای ...چشمانم را خوانده ای آنگاه که دلم هوای تو را

دارد ... دیوانگی هایم را دیده ای زمانی که سودا زده ی چشمان

مست تو می شوم...آخ چقدر دلم تنگ است برای آن نگاهای

آسمانیت ...مگر می شود تو را فراموش کرد ؟ ...مگر می شود

چشمانت را نسرایم ؟...مگر می شود آن دل عاشقت را ندید

؟...مگر می شود آن دستان گرم را پس زد ؟...مگر میشود آن

قلب تپنده ی سرشار از عشق و محبت را بر کناری نهاد ؟ تو چه

می کنی با من ؟ مگر می توان نبودنت را تاب آورد ؟... آیا می

شود بی تو رفت ؟...چگونه تو را بگذارم و بگذرم ...کاش میشد

زمان را متوقف می کردیم ...کاش میشد بهار را نگه

میداشتیم...کاش میشد بهار را نگه می داشتیم ...کاش میشد...

نازنینم دستهایت را بگشا...چشمانم اذان توست...آغوش بگشا

سینه ام درانتظار توست....دلت را بدلم بسپار٬دلم ارزانی

توست ! دستهایت را باز کن چشمهایم را به تو می بخشم...

آهای...

دیروز به یاد تو آن عشق دل انگیز...بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم...

در آینه بر صورت خود خیره شدم باز...بند از سر گیسویم آهسته گشودم...

عطر آوردم بر سر سینه فشاندم...چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم...

افشان کردم زلف را بر سر شانه...در کنج لبم خالی آهسته نشاندم...

گفتم به خود آنگاه صدافسوس که او نیست...تا مات شود زین همه افسونگری ناز...

چون پیرهن سبز ببیند به تن من...با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز...

اونیست که در مردمک چشم سیاهم...تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند...

این گیسوی افشان به چه کار آیدم...امشب کو پنجه ی او تا که در آن خانه

گزیند...اونیست که بوید چو در آغوش من افتد ...دیوانه صفت عطر دلآویز تنم را...

ای آینه مردم من از این حسرت و اندوه...اونیست که بر سینه فشارد بدنم را...

من خیره به آیینه و او گوش به من داشت ...گفتم که چه سان حل کنی این مشکل

ما را...بشکست و فغان کرد که از شرح غم خویش...ای زن چه بگویم که شکستی

دل مارا...

من در این حیرت سرا وا مانده ام

عاشق هستم ؟ واله هستم ؟ یا که مست ؟

پاییز

gissooyeyar — Sun, 11 Oct 2009 00:11:22 GMT

تقدیم به تو که سبزترین بهار غزلهای منی :

پاییزدر کوچه ها می وزد و برگها از شاخه های همیشه وداع میکنند اما در اتاق آبی ما از مسیحای نفسهای تو بانو بهارانی بر پاست از عشق از نور از طراوت حضور .

پاییز در کوچه های جاری عریانی را فریاد می زند اما در خلوت عاشقا نه ی ما روح عریانمان به میهمانی دلهای مشتاق می رود .

پاییز همین نزدیکی است پشت همین دریچه های تا هیچ پشت همین ابهام زرد گونه ی تقویم پشت همین لحظه های تا ابد دچار مرور.

اما در اتاق آبی ما از فراخوان چشم تو اتفاق سبز غزل بر پاست و من و تو در تفاهمی این چنین ناب شاعرا نه تداوم خوبیم و عاشقا نه ادامه ی زلال و دستهای تو آغاز سبزی است برای جوا نه زدن و لبهای من شروع خوبی برای تکرار دوستت دارم و اگر پاییز فروردین نگاه تو را به اردیبهشتی ترین سمت چشمانت پیوند میزد و در خردادی ترین حضور دستانت عشق را به باور می رسید هرگز به مهر اجازه ی آغاز و به آبان اذن شروع و به آذر فرصت اعجاز ی چنین زرد را نمی داد .

درکوچه هایی چنین نزدیک معجزه ای زرد گونه بر پاست اما در اتاق آبی ما دستهای توبهار را جاری است و روح بزرگ تو اردیبهشت را صدا می زند و هرم نفسهای تو ظهر نشاط خرداد را یاد آور می شود .

ای بها نه ی بهار!

ای بهار را بها نه !

با تو هرگز پاییز برگی ماندگار در تقویم نیست که تو ماندگار ترین بهار دفتر شعر منی .

پاییز همین نزدیک دور است وقتی تو این هم دور نزدیکی با دلم.

خاتون غزلهای ناب فروردینی من!

بانوی تکامل اردیبهشتی عشق!

یاسمن پوش ترین لحظه ی خردادی صبح!

با تو اما پاییز

عین یک واژه ی زرد

در ته دفتر من می ماند .

چون تو آغاز بهاری و سر آغاز غزل .

چون تو سرشار ترین حادثه ی سبزی

و من

شاعر لحظه ی روحانی چشمان توام.

***

مثل یک حادثه ای

این چنین نرم و زلال

بر تن ایینه ام میباری

تا غزل

وقت عشقبازی من باشد و تو

و تماشا دارد

شب نیلوفری ما با هم

وقتی از نام تو جان میگیرد

واژه ها

ثانیه ها

عشق

هوا

تن تبدار من از هرم مسیحایی تو

فصل خوب همه ی پنجره هایی بانو!

چون فقط چشم تو کافی است که صبح

از لب شرجی این پنجره ها جان گیرد

و بریزد به تن خسته ی شب

آه!

از این همه اعجاز که تو داری

من

اینهمه عاجزم از وصف گل افشانی تو .

عشق من ..

gissooyeyar — Fri, 09 Oct 2009 03:29:43 GMT

عشق من!

می خواستم برایت نامه ای بنویسم

نامه ای که باز گوید

اشتیاقم را برای دیدارت

هراسم را از تصور گم کردنت

احساسم را فراتر از خواستن

دلتنگی وصف ناپذیری را که لحظه ای ترکم نمی گوید

و کشش شورنده ای را که یکسره تسلیم آنم ...

عشق من!

می خواستم برایت نامه ای بنویسم

سرشار از راز و نیازهای عاشقانه

سرشار از خاطراتم با تو

از تو

از لبانت به سرخی حنا

از گیسوانت به تیرگیِ گِل

از خرامیدن ناز نازانت

از نوازشهای روح انگیزت

که رقیبی برای آنها در اینجا نمی یابم ...

عشق من!

می خواستم نامه ای برایت بنویسم

تا یادآور روزهای دیدار در میعادگاه مان باشد

و شب های گمشده در لابلای علفزاران

یادآور خلوتِ سرسبزمان در سایهء درختانِ گوجه

ماهتاب تراویده از لابلای انبوه شاخساران نخل

یادآور جنون شهوت آلود

و تلخیِ گزندهء جدایی مان ...

عشق من!

می خواستم برایت نامه ای بنویسم

که سطر سطر آن را با آهی سوزناک و حسرتناک بخوانی

که از پاپا بومبو پنهانش کنی

و از ماما کنزا دریغش داری

که هزاران بار بخوانی با میلی سرکش و عطشی سیراب ناپذیر

نامه ای بی نظیر در سراسر کیلومبو

عشق من!

می خواستم برایت نامه ای بنویسم

نامه ای که نسیمِ وزان آن را به دستانت برساند

نامه ای که درختان آکاژو و درختان قهوه

کفتاران و گاومیشان

نهنگان و ماهیان

تمامی کلماتش را فهم کنند

تا اگر نسیم در سر راهش گم کرد

جانوران و گیاهان

از سر دلسوزی به رنج جانکاه ما

سینه به سینه

ترانه به ترانه

نوحه به نوحه

داغ و تازه به تو برسانند

کلمات سوزان

کلمات محزون آن نامه را

می خواستم برایت نامه ای بنویسم ...

اما عشق من

افسوس، افسوس، افسوس

که تو را سواد خواندن نیست

و منِ بی نوا را سواد نوشتن !