اینم یه عکس دیکه از ایلام

اینو روز دوازدهم فروردین گرفتم

براي نازنين خاتون قلبم :

لبخند تو مثل خنكاي نسيم سبزه زاران در ظهر عطش مرا تا حس مبهم و ناب غزل مي برد. حرفهاي تو آنقدر صميمانه و مهربان است كه دلم عاشقا نه غنج مي رود و هي دلش مي خواهد كه تو را بيشتر بداند و بهتر بفهمد و عاشقا نه تر بسرايد. تو را نه براي ديروز و امروزم كه براي حتي فرداهاي نيامده نيز مي خواهم . براي تمام لحظه هاي غربت اندوه . براي تمام دقايق خسته ي تكرار . براي هميشه ي ترا نه هاي خوب و بي بها نه .
تو مرا تا همه ي غزلهاي عاشقا نه مي بري . من با تو بهار را مي نوازم و بهار دل مرا . من با تو عشق را مي نوشم و عشق روح مرا . اي همان همسايه ي ديوار به ديوار دلم! تو آبي ترين فصل زميني . آيينه ترين ماه غزل .صميما نه ترين روز عشق . تازه ترين ساعت صميميت. ناب ترين دقيقه ي يكي شدن و ناگهان ترين حادثه ي نگاه. من با تو به صداقت عشق ايمان آورده ام و صراحت دوست داشتن را فهميده ام . من با تو به حقيقت انسان پي برده ام و در سماع چشمان تو :

( رقصي چنين ميانه ي ميدانم آرزوست).
بانوي ناز غزلم!
اين مرد باراني تشنه ي يك جرعه نگاه توست كه از اهالي كوير است و از قبيله ي مردماني تب آلوده ي عشق. پس عاشقا نه تر ببار اي روح زلال آيينه تا در هواي تو شاعرترينت باشم و براي دلت عاشق ترين. ببار اي تكامل خوشرنگ سيب تا در نوازش مهربانت بمانم و بگويم و بخوانم كه حضور تو يعني بارش لبريز خدا بر روح دچار من.

و اما :